Wycie za drzwiami? Da się to zmienić

Poniedziałek, wieczór. Marek odebrał Bruna od Oli, zjedli kolację i wyszli na długi spacer z węszeniem. Teraz Bruno leży na szarym kocu, a Marek stoi w przedpokoju z telefonem w ręce i podglądem z kamerki na ekranie. W kieszeni ma kartkę z planem od Oli: „30 sekund. Nie więcej”. Zakłada buty. Bruno podnosi głowę, ale zostaje na kocu. Marek wychodzi, zamyka drzwi i patrzy w telefon. Na ekranie Bruno wstaje. Marek liczy w myślach i wraca na dwudziestej sekundzie, choć mógł do trzydziestej. Bruno stoi na środku przedpokoju, merda ogonem, i po chwili wraca na koc.

Dwadzieścia sekund. Marek zapisuje to w zeszycie z takim namaszczeniem, jakby to był rekord świata. W pewnym sensie był.

Co się dzieje

Dziś wychodzisz naprawdę za drzwi wejściowe. Na krótko, czasem bardzo krótko, ale za te drzwi, przez które wychodzisz do pracy. To najważniejszy moment całego planu i najłatwiej go zepsuć pośpiechem.

Trening rozstań działa tylko wtedy, gdy pies nie zdąży się zdenerwować. Każde spokojne wyjście uczy go, że drzwi się zamykają, a potem otwierają i nic złego się nie dzieje. Każde wyjście, podczas którego zaczyna się bać, uczy czegoś odwrotnego: że zamknięte drzwi oznaczają strach. Dlatego nie sprawdzamy, „ile wytrzyma”. Sprawdzamy, ile czasu jest naprawdę spokojny, i wracamy wcześniej.

Punktem wyjścia jest próg z Dnia 7. U Bruna to 40 sekund, u Pestki około 40 minut. Do tego progu dopasowujesz wszystkie dzisiejsze wyjścia. Większość ma być wyraźnie krótsza, a tylko jedno może dojść blisko granicy.

Jak wygląda sesja

Przez kolejne tygodnie każdy dzień treningu wygląda podobnie. Wydrukuj ten schemat albo zrób mu zdjęcie.

Przed sesją:

1. Potrzeby załatwione. Pies jest po spacerze z węszeniem, po siku, nie jest głodny ani nakręcony zabawą. Najlepiej pół godziny po spacerze.
2. Miejsce gotowe. Mata albo legowisko w strefie spokoju, woda, bramka, jeśli jej używasz.
3. Kamera włączona. Podgląd na żywo w telefonie: wideorozmowa ze starego telefonu albo aplikacja kamerki. Bez nagrania na żywo nie wiesz, kiedy wrócić.
4. Plan na kartce. Zapisz długości wyjść, zanim zaczniesz. W trakcie łatwo dać się ponieść.

Sesja:

1. Wykonaj zwykłe sygnały wyjścia: buty, kurtka, klucze. Bez pożegnań.
2. Wyjdź i zamknij drzwi.
3. Patrz w telefon. Wróć, zanim pies pokaże niepokój. Jeśli zobaczysz pierwszy sygnał (staje przy drzwiach i nasłuchuje, zaczyna chodzić, piszczy, dyszy), wróć od razu, spokojnie, bez pośpiechu i bez komentarza.
4. Wejdź zwyczajnie: zdejmij buty, odłóż klucze. Pies może Cię powitać, ale Ty nie robisz z tego wydarzenia.
5. Odczekaj kilka minut, aż pies całkiem się uspokoi: leży, nie stoi przy drzwiach, oddycha spokojnie. Dopiero wtedy następne wyjście.
6. Powtórz 5–8 razy. Całość zajmie zwykle 15–30 minut.
7. Zapisz w dzienniku (Dodatek B) każde wyjście: ile trwało i jak pies się zachowywał.

Długości w jednej sesji mieszaj tak, żeby większość była krótsza od progu. Marek przy progu 40 sekund zaplanował na pierwszy dzień: 10 s, 20 s, 5 s, 30 s, 15 s, 10 s. Najdłuższe wyjście, 30 sekund, było i tak wyraźnie poniżej progu. Na pierwszą sesję to dobra zasada: zacznij od około trzech czwartych progu i niżej.

Jedna sesja dziennie wystarczy. Więcej nie przyspiesza nauki, za to łatwiej przesadzić. W ciągu dnia możesz dalej ćwiczyć sygnały wyjścia i matę, ale prawdziwe wyjścia za drzwi robisz raz, w zaplanowanej sesji.

Co zrobić, gdy pies się zaniepokoi

Zdarzy się, i to nie raz. Wtedy:

• Wróć spokojnie. Nie wbiegaj, nie wołaj z korytarza, nie pocieszaj od progu.
• Nie mów do psa przez głośnik kamery. Głos bez człowieka u wielu psów tylko zwiększa niepokój: słyszą Cię, ale nie mogą Cię znaleźć.
• Następne wyjście zrób o połowę krótsze od tego, przy którym pojawił się niepokój.
• Zakończ sesję łatwym wyjściem, które na pewno się uda.

Jeden niepokój w sesji to informacja, nie porażka. Jeśli jednak pies denerwuje się przy niemal każdym wyjściu, nawet bardzo krótkim, zejdź poziom niżej: do drzwi pokoju i bramki z Dnia 11, a za drzwi wejściowe wróć za kilka dni.

Uwaga: Trening działa tylko wtedy, gdy poza sesjami pies nie zostaje sam dłużej, niż umie. Jedno długie wyjście w środku tygodnia potrafi cofnąć kilka dni pracy. Plan opieki z Dnia 4 jest dalej częścią treningu.

Mit: „Jak wrócę, kiedy szczeka, to nauczy się, że szczekaniem mnie przywoła”. Pies w strachu nie kombinuje, jak ściągnąć człowieka. Po prostu się boi. Dlatego chodzi o to, żeby nie dopuszczać do szczekania, a nie żeby czekać pod drzwiami na ciszę. Jeśli już zaczął, wróć, a następnym razem wyjdź na krócej.

Pestka: próg w minutach

U psa, którego próg liczy się w dziesiątkach minut, sesja wygląda trochę inaczej. Ola nie wychodzi osiem razy po czterdzieści minut. Raz dziennie robi jedno dłuższe wyjście, na dziś 30 minut, czyli wyraźnie poniżej progu. W ciągu dnia dokłada kilka krótkich: do skrzynki na listy, do śmietnika, do pani Haliny po przepis. Pestka uczy się, że Ola wychodzi często, a wraca czasem po minucie, czasem po pół godziny.

Pestka przez całe dzisiejsze wyjście spała na kanapie. Raz podniosła głowę, gdy na klatce trzasnęły drzwi windy, i ułożyła ją z powrotem na poduszce, ze stojącym uchem w stronę drzwi. Do tego szczekania na windę wrócimy w Dniu 19.

Przerwij i zadzwoń, gdy: pies przy próbach krótszych niż kilka sekund wpada w panikę, rzuca się na drzwi, kaleczy łapy lub pysk, robi siku albo kupę ze strachu albo nie potrafi uspokoić się przez długi czas po Twoim powrocie. Wtedy nie wydłużaj treningu na własną rękę. Porozmawiaj z weterynarzem, a z opieką zadbaj, żeby pies w ogóle nie zostawał sam. Więcej w Dniu 28 i w Dodatku H.

Ćwiczenie dnia

Pierwsza sesja. Zapisz na kartce sześć długości wyjść, wszystkie krótsze od Twojego progu, i jedną połowę progu na koniec. Zrób sesję według schematu. Po każdym wyjściu dopisz jedno słowo: „spokój”, „nasłuchuje” albo „niepokój”.

Ostatnie wyjście Marka trwało dziesięć sekund. Bruno nawet nie wstał z koca, tylko przewrócił się na bok. Marek wrócił, usiadł na podłodze w przedpokoju i przez chwilę nic nie mówił. Potem napisał do Kuby: „Leżał. Leżał, stary”.

Na koniec dnia: zapisz w dzienniku długości wszystkich wyjść i przy każdym jedno słowo o zachowaniu psa.